Als het om mijn eigen familie gaat, is er niet heel veel nodig om mij uit balans te krijgen. Mijn familie zorgt ervoor dat ik in evenwicht blijf, dat ik weet waar mijn wortels liggen en daardoor nooit zal omvallen.

Dan is het toch even wankelen als je hoort dat je moeder een tumor in d’r hoofd heeft. Gedachten flitsen door je hoofd, de verwarring slaat toe. Je probeert te kalmeren en niet meteen in de stress te springen, zeker als je hoort dat het vermoedelijk niet kwaadaardig is en het ook nog op een ‘gunstige’ plek zit. Haar onzekerheid zorgt ervoor dat jijzelf de wortels dieper de grond in moet sturen. Want zij moet iemand hebben om tegen aan te leunen.

Dan gaat de tijd van wachten op uitslagen in en is de spanning te snijden. Zelf merk ik dat ik in mijn schulp kruip en even niet te dicht bij mijn eigen gevoel durf te komen. Bang om volledig de controle te verliezen!

Nota bene op vrijdag de 13de krijgen we dan uiteindelijk de uitslag, alle doomscenario’s schieten door mijn hoofd.

De bloedwaardes zijn goed. Uit oude scans blijkt, dat de ‘tumor’ er in 2006 al zat (niet geconstateerd), in vier jaar tijd is hij niet gegroeid. De diagnose blijft nog steeds goedaardig en is geïsoleerd van belangrijke functies, zodat daar geen vervelende complicaties uit kunnen ontstaan. Om die reden is er (nog) geen operatie nodig.

We mogen weer rustig ademhalen.

 

Lees ook de Write on Wednesday’s van:

 

* Annie & met-k.com & Talithah